Xente do rural.

Hoxe mirei outra vez as imaxes de San Cibrán de Guláns; uns irmáns de cinzas.

Chorei emocianada polos rostros da xente do pobo; esa xente que escoitaba a Paco do GDR, e Juanjo de Suma Importancia. Como a union das persoas fai que renaza a esperanza, e ata os nenos alegran a desgraza. Nenos que xogaban sen importar o mañana, porque ahi estaban eles, os maiores do rural, que guiados por Paco e Juanjo faran que todo volte a ser coma antes.

Da mágoa mirar ás árbores tintadas de negro e as súas copas ca cor cobriza, as imaxes dañan a alma.

Que paisaxe máis desolador vemos, pero o final mostranos un raio de esperanza.

Todos os galegos temos que loitar para renacer, para facer que o noso monte non volte a sufrir.

Os do rural temos que unirnos, para que cambien ás políticas do monte, corten os eucaliptos e fagan unha política de prevención. O monte non ten que estar aillado, ten que estar unido o campo. Ten que haber un nexo de union atraves do gando; ésta seria unha maneira de ter o monte limpo.

Imos. Ruralízate.

Anuncios

Responder

Por favor, inicia sesión con uno de estos métodos para publicar tu comentario:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s